Wie door de poort loopt en landgoed de Bannink betreedt, wordt meestal als eerste begroet door de twee Rhodesian Ridgebacks Moya en haar moeder Amai. Waaks, imposant en tegelijk vriendelijk. Zodra hun vertrouwen is gewonnen, zoeken ze een plekje aan je voeten. Daarmee is meteen de sfeer van De Bannink getekend: gastvrij, warm en ongedwongen.

Annelies Tegel en Eddy Scheffer wonen al jarenlang in Huize de Bannink, het historische pand op het gelijknamige landgoed. Landgoed de Bannink is sinds 1817, net na de Franse tijd, in handen van het adellijke geslacht Sandberg. Het bestond al vijf eeuwen eerder en tal van Deventer geslachten hebben het in bezit gehad, zoals: Ketel, Penninck, Jordens. Van het geslacht Jordens hangt in de eetkamer nog een schilderij. Het stamt uit 1684 en toont het gezin, kort nadat het op De Bannink kwam wonen.
Annelies trok er ruim dertig jaar geleden in, met wijlen haar man en haar kinderen die destijds drie maanden en drie jaar waren. Annelies en haar toenmalige echtgenoot bewoonden eerder een kasteel in Limburg, niet alleen romantisch maar ook praktisch omdat ze er hun opleidingsinstituut Trainers Academie in konden vestigen. Op een gegeven moment bestond de wens om zich elders in het land te gaan vestigen. Toen ze zich rond Deventer oriënteerden hoorden ze via een makelaar dat Huize de Bannink juist beschikbaar was gekomen als huurhuis.

Van het geslacht Jordens hangt in de eetkamer nog een schilderij. Het stamt uit 1684 en toont het gezin, kort nadat het op De Bannink kwam wonen.
‘Ik was nog maar 26 jaar,’ vertelt ze. ‘Het leek een droomplek, maar binnen was het ongeveer onbewoonbaar en de tuin was een jungle.’ In de jaren die volgden hebben Annelies en haar man stap voor stap hun woonomgeving opgeknapt, met veel respect voor de geschiedenis van het gebouw. Toen Annelies als weduwe alleen voor de opvoeding van haar pubers kwam te staan, kon ze wel enige steun gebruiken, soms leek het grote huis wel veel te klein! Zij en Eddy kenden elkaar al uit het trainingsvak en waren goed bevriend. Hij kwam en bleef; uiteindelijk trouwden ze in juni 2012 in hun eigen tuin.

Waar ooit verwilderde stukken grond lagen, bevindt zich nu een groene oase met bloemen, bomen en rustige zitplekken.
Wat hen vooral aanspreekt aan het huis, is het karakter van dit monument; de authentieke houten vloeren, oude haarden en bijzondere details herinneren aan de rijke historie van het landgoed. ‘Juist die oorspronkelijke elementen geven het huis zijn ziel,’ zegt Eddy. Veel van die details kwamen pas weer tevoorschijn nadat lagen verf en roet zorgvuldig waren verwijderd. Ook de door water omringde tuin kreeg door de jaren heen veel aandacht. Waar ooit verwilderde stukken grond lagen, bevindt zich nu een groene oase met bloemen, bomen en rustige zitplekken. Op een zonnige dag lijkt het haast alsof de tijd er even stilstaat.
Wie belangstelling toont voor het energielabel krijgt van Eddy steevast met een knipoog te horen dat het hele huis uitstekend geventileerd is.
Een monumentaal huis brengt natuurlijk ook uitdagingen met zich mee. Het onderhoud vraagt tijd en aandacht en er is altijd wel iets te doen. Toch wegen die inspanningen voor Annelies en Eddy ruimschoots op tegen alles wat ze ervoor terugkrijgen. ‘Het voelt echt als thuis,’ zegt Annelies. ‘Dat komt niet alleen door het huis zelf, maar ook door alles wat we hier in de loop der jaren hebben opgebouwd.’
Eén bezwaar kleeft natuurlijk wel aan zo’n pand uit de negentiende eeuw: in de winter is het nauwelijks warm te stoken. Wie belangstelling toont voor het energielabel krijgt van Eddy steevast met een knipoog te horen dat het hele huis uitstekend geventileerd is. Dat is eigenlijk niet zo vreemd, want De Bannink was oorspronkelijk bedoeld als zomerverblijf. Klimaat, ongeacht buiten of binnen, stond destijds duidelijk niet bovenaan het verlanglijstje. Voor Annelies en Eddy vormt het een mooie aanleiding om de koudste wintermaanden regelmatig in Afrika door te brengen, om vervolgens met frisse energie terug te keren naar hun geliefde landhuis.

Eddy Scheffer voor Huize de Bannink.
Eddy heeft een bijzondere hobby ontwikkeld die mooi aansluit bij de sfeer van het landhuis. Regelmatig speurt hij naar oude kroonluchters die een tweede leven verdienen. Met veel geduld worden ze schoongemaakt, gerepareerd en opnieuw opgebouwd. ‘Ik vind het mooi om zulke voorwerpen hun uitstraling terug te geven,’ vertelt hij. ‘Ze passen prachtig bij de ambiance van het huis.’
De rust op het landgoed is voor beiden een groot goed. Tegelijk vinden ze het fijn om bijzondere momenten met anderen te delen. Wandelaars die langs het terrein komen, bezoekers die belangstelling hebben voor de geschiedenis van de plek of een bruidspaar dat graag foto’s maakt in de tuin: het zijn ontmoetingen die volgens Annelies en Eddy bijdragen aan de levendigheid van het landgoed.

Eddy geeft oude kroonluchters een tweede leven.
Ook de geschiedenis van De Bannink blijft hen fascineren. In het gebouw en op het terrein zijn nog altijd sporen van het verleden zichtbaar. Zo prijkt naast de voordeur een schildje met het oude huisnummer C134, om aan te duiden dat dit ooit huis 134 van Colmschate was. En de zware koperen keukenkranen tonen dat het water vroeger met de hand moest worden opgepompt. In de Tweede Wereldoorlog is hier behoorlijk gevochten. De granaatscherven in de muren zijn hier nog stille getuigen van. Juist door deze zichtbare elementen blijft het verhaal van deze plek tastbaar voor nieuwe generaties.
Wat de toekomst betreft zijn Annelies en Eddy duidelijk: ze hopen nog lang van De Bannink te mogen genieten. Samen met hun honden, de natuur om hen heen en de bijzondere sfeer van een huis dat door de eeuwen heen zijn karakter heeft behouden. ‘Het is een voorrecht om hier te wonen,’ vat Eddy samen, ‘elke dag opnieuw.’
Fotografie: Viorica Cernica
Binnenkijken in de Bannink? Dit is 12 en 13 september mogelijk tijdens Open Monumentendag.

Reacties 1
Beste Annelies en Eddy
Vandaag 13 september hebben we tijdens de open monumentendag genoten van jullie gastvrijheid en van de achtergrond verhalen van jullie bijzondere landgoed.
Hartelijk bedankt, Willy en Henk
Reactie plaatsen