Al 50 jaar bestaat er in Deventer een orkest dat Andre Rieu in de schaduw laat staan. Dertig amateurmuzikanten van zekere leeftijd spelen de sterren van de hemel in het Salonorkest Deventer. Wie en wat is dat Salonorkest? Jan Jansen, Ida Lamme en Greet Voogel leggen het graag uit. ‘Ze zullen me echt moeten wegdragen uit dit orkest.’

Jan Jansen, Ida Lamme en Greet Voogel.
Het is halverwege de jaren zeventig als de salonmuziek opnieuw ontdekt wordt. Her en der in Nederland worden de eerste salonorkesten opgericht. Kleine groepen muzikanten die licht klassieke, vaak dansbare muziek spelen. Een strijkje, noemen ze het ook wel eens. Het zijn kleine groepen, ze moeten immers in een salon passen. Ook Andre Rieu start in die periode zijn, inmiddels lange, carrière in een salonorkest en hij is altijd dit soort muziek blijven spelen.
Gekluisterd aan de radio waarop steeds meer salonmuziek te horen was, werd een groepje van ongeveer vijf ouderen in Deventer wel heel enthousiast van deze leuke muziek. Zij besluiten ook in onze stad een salonorkest op te richten. De leden zijn allemaal op leeftijd en noemen het orkest Het Bejaardenorkest. Op 1 november 1976 vond de eerste repetitie plaats en op 9 maart 1977 stonden de vijf bejaarden voor het eerst op het podium.

Ida kocht een klarinet en begon les te nemen. Twee jaar later blaast ze haar partij mee in het Salonorkest.
Nu, 50 jaar later, spreek ik met Ida Lamme, Greet Voogel en Jan Jansen, klarinettist en altsaxofonisten in het Salonorkest Deventer, de huidige naam van Het Bejaardenorkest van toen. Die naam veranderde in de zeventiger jaren al snel in Abraham Gezien, lange tijd en nog steeds een begrip in Deventer. Maar nu in het orkest de vrouwen in de meerderheid zijn, sloot deze naam niet meer aan. Zijn ze nog wel bejaard? Jazeker de gemiddelde leeftijd van de 30 orkestleden ligt net boven de 75 jaar.
Jan, de oudste van de drie en geboren en getogen in Deventer, wist van jongs af aan dat hij ooit lid zou worden van dit orkest. Al vanaf zijn zesde speelt Jan verschillende instrumenten. Zijn vader was lid van Abraham Gezien en het leek Jan al lange tijd fantastisch om daar ook te spelen, maar ja, hij was te jong en je moet toch minimaal 50 jaar zijn om bij het orkest te mogen. ‘Op het moment dat ik met de VUT ging, heb ik mijn kans gegrepen en werd lid,’ zegt Jan met glimmende ogen. ‘Het is het mooiste wat er is, samen muziek maken. Ze zullen me echt moeten wegdragen uit dit orkest,’ zegt hij lachend.

Greet begon haar muziekcarrière op jonge leeftijd bij de fanfare in Friesland. In 1964 verhuisde ze naar Deventer en hoorde ze, via een kennis, Abraham Gezien spelen. Jan wist van jongs af aan dat hij ooit lid zou worden van dit orkest.
Greet begon haar muziekcarrière op jonge leeftijd bij de fanfare in Friesland. In 1964 verhuisde ze naar Deventer en hoorde ze, via een kennis, Abraham Gezien spelen. ‘Als ik 50 ben, dan zou ik daar wel bij willen,’ dacht ze. Dat lukte, inmiddels speelt ze zo’n 20 jaar bij het orkest. Het brede repertoire dat bestaat uit licht klassieke muziek van Strauss tot hedendaagse liedjes en musicalmelodieën vindt ze fantastisch.
‘Het is zo leuk en de sfeer is zo goed,’ zegt Greet die op het puntje van haar stoel gaat zitten. ‘Het samen spelen op de donderdagochtend is voor mij echt een hoogtepunt van de week.’
‘Kan jullie dirigent jullie en beetje in toom houden?’, vraag ik. ‘Nou’, zegt Greet, ‘het is soms wel heel gezellig en dan beginnen we onmiddellijk allemaal te kletsen na een nummer. Dan moet onze dirigent, Hildo Flierman, ons regelmatig tot de orde roepen. We zijn natuurlijk wel kletsmajoors op onze leeftijd en het is gewoon echt gezellig!’
Om bij het orkest te mogen hoef je geen prof te zijn, maar noten lezen en je instrument beheersen is wel nodig. Spelen doen ze op goed amateurniveau. Ida zong lange tijd in het operettekoor van Deventer en maakte kennis met het orkest tijdens een gezamenlijk optreden. Wat een leuk orkest, dacht zij, maar ja, ik speel geen instrument, dat is niet handig. Haar pensionering kwam dichterbij en de gedachte aan het Salonorkest liet haar niet los. Wat nu als ik gewoon een instrument ga leren? Ambitieus als ze is, kocht Ida een klarinet en begon les te nemen. Twee jaar later blaast ze haar partij mee in het Salonorkest. ‘Ik was nog niet binnen of ik zat ook in het bestuur,’ zegt Ida enthousiast. ‘Helemaal mijn club en helemaal mijn muziek.’

De gemiddelde leeftijd van de 30 orkestleden ligt net boven de 75 jaar.
‘In de eerste jaren van het orkest traden ze wel 50 keer per jaar op,’ zegt Jan. ‘Niet alleen in Deventer, maar ze maakten zelfs reisjes naar het buitenland.’ De afgelopen tien jaar speelde het orkest met regelmaat in verzorgingshuizen in Deventer. Ouderen voor ouderen, zeg maar. Groote Voorster, Ludgerus, Humanitas, Corèl; allemaal plekken in Deventer waar mensen genoten van hun muziek. ‘Ik heb weleens meegemaakt dat er iemand in een rolstoel binnenkwam en dansend weer weg ging en zijn rolstoel vergat! Wat muziek al niet kan doen,’ zegt Jan.
‘Voor de zomer traden we op in de muziekkoepel op de Worp,’ zegt Greet, ‘zo leuk en zo’n leuke plek. We pasten daar precies in. We speelden een breed scala aan muziek. Van de jaren ‘20 tot muziek uit theater, musical en film. Je ziet dan mensen genieten.’
‘Het is zo’n mooie hobby, we zouden het iedereen gunnen om dit te mogen doen,’ vult Ida aan. ‘Het is dramatisch dat muziekscholen zijn verdwenen en er nauwelijks meer muziekonderwijs is.’
Ik heb nog een brandende vraag aan de orkestleden. Met zoveel oudere leden valt er natuurlijk regelmatig iemand weg. Hoe is dat in het orkest? ‘Nou,’ zegt Jan, ‘de meeste mensen gaan door tot het echt niet meer kan. Dat heb je nu eenmaal met muziek, het is te leuk en je gaat door tot je er letterlijk bij neervalt.’

Het orkest heeft een breed repertoire dat bestaat uit licht klassieke muziek van Strauss tot hedendaagse liedjes en musicalmelodieën.
‘Maar soms moet je als bestuur wel ingrijpen,’ zegt Ida, ‘dan wil iemand graag blijven, maar dan gaat het echt niet meer. Dat is wel heel dubbel, je wilt mensen er natuurlijk zo lang mogelijk bij betrokken houden, omdat het zoveel plezier geeft. Maar als het echt niet meer gaat, grijpen we wel in. En soms valt iemand ineens uit of iemand besluit te stoppen om wat voor reden dan ook, dat hoort erbij. Als we weer versterking nodig hebben, gaan we op zoek naar nieuwe leden. Zo blijft het orkest vernieuwen. Op dit moment zoeken we nog een hoboïst en een violist en een hoornist en cellist kunnen we wel ook gebruiken.’
Als ik vraag naar de toekomst van het orkest dan zeggen ze in koor: ‘O, de volgende 50 jaar halen we ook nog wel hoor, daar zijn we helemaal niet bang voor!’
Trouwens, ze passen natuurlijk al lang niet meer in een salon met hun dertig leden, maar spelen kunnen ze nog als de beste en dus zoeken ze soms een veel grotere zaal. ‘Op 1 november 2026 geeft het orkest een groot concert GOUD in de grote zaal van de Deventer Schouwburg,’ zegt Ida. ‘Dat wordt echt een muziekspektakel. Een middag vol mooie muziek met een koor, een dansgroep en Ammar, een echte Deventer zanger erbij. We vinden het ook spannend maar het gaat helemaal lukken. Kom kijken en luisteren!’
Ben je nieuwsgierig en wil je alvast iets horen van het Salonorkest Deventer dat Abraham gezien heeft? Beluister dit korte audiofragment van de repetitie van het orkest voor het optreden van 1 november 2026:
Fotografie: Viorica Cernica








































